شهرام و علیرضا

  به راستی صلت کدام قصیده ای

                ای غزل؟

  ستاره باران جواب کلام سلامی

                 به آفتاب

           از دریچه ی تاریک

   کلام از نگاه تو شکل می بندد

خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی

        پس پشت مردمکانت

      فریاد کدام زندانی است

  که آزادی را بر لبان برآماسیده

   گل سرخی پرتاب می کند؟

        ورنه ای ستاره بازی

حاشا چیزی بدهکار آفتاب نیست

 نگاه از صدای تو ایمن می شود

چه مومنانه نام مرا آواز می کنی!

    و دلت کبوتر آشتی است

            در خون تپیده

               به بام تلخ

              با این همه

                 چه بالا

                چه بلند

                                   پرواز می کنی!         

                   بیم آن دارم که روزی تو خود را از من بگیری

                           بیم آن دارم که شب در وجود تو طوفان کند

   خورشید مهر تو را پنهان کند

             درختی را که من در تو کاشته ام براندازد

                           و برگهای طلایی دوستی را در خاک اندازد

   تو خود را از من مگیر

             تو در من زاده شدی و با تو صبح زاده شد

                              تو در من پدید آمدی و با تو امید پدید آمد

   تو به من لبخند زدی و روزهای جهان به من لبخند زدند

                                          تو برگهای بهار را در من رویاندی

            تو نسیمی 

                                         تو آفتاب مهربان را بر من تاباندی

          تو سپیده ای

                     رنگین کمان لبخند تو از ازل تا ابد گشاده است

   و آسمان در زیر طاق چشمان تو جاری است

                                       صبح از لبان تو سر میزند

                                                         و خورشید از نگاه تو

   تو در میان نم و تقدیر دریچه ای

                 دریچه ای به روشنی آفتاب و گشادگی آسمان

   تو خود را از من مگیر

                       من در تو و با تو زاده شدم

                                    بگذار که در تو و با تو بمیرم.   

     من به چشمان تو می اندیشم                                  

و به تکرار هزاران دست که تو را می نوشتند!

          من به چشمان تو می اندیشم

 و به شهری که تو را با همه ی خوبی هایت

      به چراغان دروغین شبانش بخشید

  و به دستان تو آموخت که تسلیم شوی.

           من به تکرار تو می اندیشم

         و به غمبارترین لحظه ی خویش

                که شکستی در من

              و شکستم در خویش!

                                                                                   شعر از : رضا معینی

 آهنگ دلنشین باران طنین صدایت را تداعی می کند

  صدایی که عشق در آن موج می زند و مرا به سرزمین افسانه ای خاطراتم می برد.

  صدایی که رویاهای سبز کودکیم را تعبیر می کند.

  واژه های زیبا چنان لحظه هایم را به یاد ماندنی کرده بود که

  باران را احساس نکردم...

                          نشسته اى قلم به دست                                                            

                          كنار صفحه اى از جنس لحظه ها

                             مثل برگى از شقايق غريب

                                  دل سپرده اى به باد

                              گاه مى نويسى از سكوت

                          گاه مى نويسى از خطهاى فاصله

                                   آه اى قلم به دست!

                                   ديارت كجاست ؟  

                « خانه ی دوست کجاست ؟؟؟»

من اینجا بس دلم تنگ است                                                           

 و هر سازی که می بینم بد آهنگ است 

 بیا ره توشه برداریم

 قدم در راه راست بگذاریم

 ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟

                                    که تو را در خود تکرار کنان

                   به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

                              من در این آیه تو را آه کشیدم،آه

                                        من در این آیه تو را

                             به درخت و آب و آتش پیوند زدم.

    آدمک خسته و غمگین و سیاه     روبروی آینه نشسته بود

     تو چشاش، تو چشاش ابرهای بارون زده ی تلخ و سیاه

         رو لباش غصه ی دلتنگی من، غصه ی دلتنگی ما

     کی با دشنه های کین       کی با داس و عشق و دین

                 بریده ریشه هاى اين آدمك رو از زمين

      واسه اين آدمك شهر گناه     آسمون رنگ آبى نداشت

  قفس تيره و تاريك زمين          واسه آدمك هم جايى نداشت

  دانستم که بشارتی نیست:

  این بی کرانه

                  زندانی چه عظیم بود

  که روح

  از شرم ناتوانی

  در اشک

                  پنهان شد!!!

   به ایوان می روم و انگشتانم را

   بر پوست کشیده ی شب می کشم

   چراغ های رابطه تاریکند  چراغ های رابطه تاریکند

   کسی مرا به آفتاب

   معرفی نخواهد کرد

   کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد

   پرواز را به خاطر بسپار

   پرنده مردنی است!!!

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی است

که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آویخت.

نامت سپیده دمی است که بر پیشانی آسمان می گذرد

  متبرک باد نام تو!

   و ما همچنان

   دوره می کنیم

                        شب را و روز را

                                                 هنوز را...

دوست دارم خواب نباشه که خونه ام دل شماست

                  آخه من خود شمام

 قومی متفکراند اندر ره دین

                                   قومی به گمان فتاده در راه یقین

  می ترسم ازآنکه بانگ برآید روزی

                                  کای بی خبران راه نه آن است و نه این

در میکده دوش زاهدی دیدم مست

  تسبیح به گردن و صراحی در دست

  گفتم ز چه در میکده جا کردی، گفت:

از میکده هم به سوی حق راهی هست

   منم دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور

                    یک چند به استادی خود شاد شدیم

 پایان سخن شنو که ما را چه رسید

                    از خاک در آمدیم و بر باد شدیم!

  و چون بنشانند در عزیزترین جا بنشانند

  و تا نپرسند مگوی!

  که چون گویی بهترین سخن گفته باشی.

        چه در باجه ی یک بانک چه در زیر درخت

        کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

        کار ما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم...

    یک نفر در آب دارد می سپارد جان

    یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند

    روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.

و ارزش عميق هر كس به اندازه ى حرف هايى است كه براي نگفتن دارد!!!  

دريا و آسمان و شعله هاى آتش ، سه دوست مهربان و عزيز من در اين جهان غربت اند!!!

 من برگ را سرودی کردم سرسبزتر ز بیشه  

   من موج را سرودی کردم پر نبض تر از انسان

   من عشق را سرودی کردم پر طبل تر زمرگ

 بر شیشه ها ، کتیبه ی باران                        

     چیزی نوشته محو و مه آلود

     در متن این کتیبه ی سیال

     شعری ست ، می توان خواند:

   « چون لحظه های بوسه و بدرود  بنمود روزگارم و بربود »

      روزها فکر من این است و همه شب سخنم    

                                                       که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

           مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا

                                                       یا چه بودست مراد وی از این ساختنم

            ازکجا آمده ام ، آمدنم بهر چه بود ؟

                                                       به کجا می روم آخر ننمایی وطنم