وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
ودر تمام شهر قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند
وقتی که چشم های کودکانه عشق را با دستمال تیره ی قانون می بستند
و از شقیقه های مضطرب آرزوی من فواره های خون به بیرون می پاشیدند
وقتی که زندگی من دیگر چیزی نبود
هیچ چیز به جز تیک تاک ساعت دیواری
دریافتم باید باید و باید
دیوانه وار دوست بدارم
+ نوشته شده در سه شنبه هفتم تیر 1384ساعت 12:59 توسط شهرام و علیرضا
|
